Dans van het leven #MicroHart

Met ‘Dans van het leven’ heb ik een publicatie in een Sweek-bundel gewonnen!

img_7019


DANS VAN HET LEVEN

Ze sleept de stoel van pa naar het midden van de woonkamer. Het oude leer kraakt als ze gaat zitten; het doet haar een beetje denken aan het geluid dat de platenspeler maakt als je de naald erop zet.
Met haar hoofd tegen de leuning en haar ogen gesloten, geniet ze van de zachte tonen die het apparaat speelt. Jazz, daar ging ma’s hart altijd sneller van kloppen.
Als in een film ziet ze pa het midden van de woonkamer ontruimen, waarna hij ma in zijn armen neemt en met haar door de kamer zwiert. Op het nippertje ontwijken ze de eettafel. Een van oma’s kristallen konijntjes valt kapot, maar ze hebben slechts aandacht voor elkaar.
Als de muziek stopt overvalt haar een andere herinnering.
Pa staat in het midden van de woonkamer. Ma’s lievelingsmuziek speelt zacht en alle meubels staan aan de kant geschoven. Met ogen vol verdriet, maar zonder tranen, kijkt pa naar ma. Ze heeft de jurk aan die tijdens het dansen zo mooi met haar meebewoog.

Advertenties

Dagboek van een schrijfster

JONGENS MIJN BOEK IS BINNEN!!!!!!!!! 😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍

Kon wel huilen toen ik ‘m doorbladerde. Hij is helemaal geweldig. Het is helemaal geweldig. Dit is echt aan te raden!


In 2017 schreef ik zóveel, dat ik graag een boek uit wilde geven. Niet voor iedereen, maar gewoon voor mijzelf. Om mijn prestatie tastbaar te maken, iets om trots op te zijn en te blijven.

In januari ging ik hard aan de slag om de cover en het binnenwerk aan te leveren bij Pumbo en zij presenteerden mij dit boek. Ik ben er ontzettend blij mee.

Ik zeg toch …

Ik zeg toch, dat alles goed gaat
dat mijn wereld
niet op z’n kop staat, mijn gedachten me niet
in de weg staan en ik sterk sta
Ik sta sterk

Ik zeg toch …
maar iedereen ziet
dat het niet waar is, maar niemand
zegt er wat van
ik sta sterk

Dit gedicht is geschreven naar aanleiding van een wekelijkse schrijfopdracht van Schrijven Online. De opdracht was deze zin, uit het gedicht Strand van Ted van Lieshout, te verwerken in het gedicht: 'iedereen ziet dat het niet waar is, maar niemand zegt er wat van'.

SweekStars 2017

ldjfakhda

Met mijn verhaal De zielenschim van Juliette Tué ben ik één van de vijf finalisten in het genre ‘Mysterie & Misdaad’ van de schrijfwedstrijd SweekStars 2017.
Uitgekozen uit zoveel andere inzendingen; zeer trots, hier!

Klik hier, om het oorspronkelijke verhaal te lezen. Ik heb in de tussentijd het verhaal herschreven, die staat hieronder.



DE ZIELENSCHIM VAN JULIETTE TUÉ 

Naast ons huis ligt een groot bos en in dit bos staat de ruïne van een villa. Jongeren komen altijd met verhalen over hoe ze de schim van Juliette Tué zagen, dat ze haar hoorden huilen. Ook ik ben opgevoed met haar legende.

Het verhaal gaat dat ze driehonderd jaar geleden met haar vader en moeder in de villa woonde. Ze waren rijk en Juliette werd opgevoed als een echte jongedame van stand. Het duurde niet lang voordat ze de liefde van haar leven vond…
Als ze met Simon DeVere danste, zweefde ze, maar hij was ook haar anker. De avond dat hij haar naar de zacht verlichte tuin begeleide en in de schaduwen van het terras een kus stal, wist ze dat hij hetzelfde voelde.
Simon was een degelijke man en toen hij Robert Tué een paar weken later om de hand van zijn dochter vroeg, werd hij ook niet geweigerd. Juliette en Simon konden niet langer zonder elkaar en trouwden na twee maanden.
De villa op het platteland was onderdeel van de bruidsschat en de eerste weken leefden ze daar in een liefdevolle roes.
Ze wandelen, gingen paardrijden en ’s avonds lazen ze een boek bij het haardvuur of dronken een glas wijn. ’s Nachts konden ze niet van elkaar afblijven. Juliette verlangde naar zijn aanraking en de manier waarop Simon haar kuste, deed vermoeden dat dat wederzijds was.
Na een poosje misten ze hun sociaal leven. Ze organiseerden soirees, muziekavonden en bals. Simon veranderde. Wanneer iedereen erbij was, speelde hij de attente echtgenoot voor zijn kersverse bruid en zorgde dat ze alles had wat ze zich kon wensen. Zodra de gasten vertrokken werd hij een harde, afstandelijke man die ze nooit eerder had ontmoet.
Moedig behield Juliette haar glimlach, al huilde ze zichzelf in slaap in haar eenzame bed. Haar toenaderingen wees hij af en met geen vinger raakte hij haar nog aan.
Tijdens een van de vele muziekavonden die ze organiseerden zag ze haar man de kamer uit lopen. Nog een laatste keer wilde ze proberen de band te herstellen en ze ging hem achterna. Ze miste de intimiteit die ze hadden gekend. Op het moment dat ze hem vond, brak haar hart.
Verstrengeld met het lichaam van Lady Adelinda Martin. De vingers van haar man verdwenen in de lange donkere krullen van het jonge meisje. Ze kusten elkaar gepassioneerd. Juliette herinnerde die kussen, de bedwelming die ervanuit ging.
Verlamd keek ze toe. Tranen stroomden over haar wangen. Die avond confronteerde ze haar man. Wat hij haar precies heeft verteld weet niemand, maar het al verwonde hart van Juliette brak in nog kleinere stukjes.
Een paar weken later vonden ze Simon DeVere in een grote plas bloed op de overloop van de villa. De moord was geen mysterie; Juliette was besmeurd met bloed. Met grote ogen keek ze naar de bijl die uit de rug van haar dode man stak.

Nu zou ze iedere nacht over de overloop lopen, terwijl de maan door de gebroken ruiten haar pad verlicht. Haar witte jurk is angstaanjagend rood en de bijl houdt ze als een liefdevol object in haar armen. Ze is als de bewaker van haar persoonlijke fort.

POETICA VOLUME 1 – By Me Poetry

24991072_1878187595810071_2808455354475716760_n

Ik werd vanochtend wakker en toen stond er een e-mail voor me klaar van ByMePoetry. By Me Poetry is erg actief op sociaal media en zij organiseren ieder jaar internationaal een schrijfwedstrijd. De geselecteerde verhalen/gedichten komen in een bundel te staan die via amazon te koop is.

Een paar maanden geleden kon je (in het Engels) drie stukken insturen. Dit mochten gedichten, microverhalen (tot 250 woorden) of korte verhalen zijn. Ik heb toen mijn microverhaal Broken fixation ingestuurd.

Ik vond het ontzettend gaaf dat ik nog net op tijd mijn verhaal in had gestuurd. Maar het duurde zo lang voordat ik wat hoorde, dat ik er eigenlijk al vanuit was gegaan dat het niets was geworden. En toen kreeg ik ineens bovenstaande e-mail! Ze waren blijkbaar nog bezig met het uitzoeken van de stukken die ze wilden publiceren en ik word meegenomen in de publicatie voor POETICA VOL. I!! Echt helemaal geweldig. Bijna niet te geloven, het voelt ook nog wat onwerkelijk. Misschien als ik het eindelijk in de bundel zie staan dat ik het kan geloven. Maar het is wel super!


De bundel is gearriveerd! Zo blij met mijn publicatie in een internationaal boek. 🙂

dafakfbd