Oud is zooooooo 2018 ✨

Vorig jaar schreef ik een soort eindejaarsreview. Net als 2017, was ook 2018 een veelbewogen jaar als ik er op terugkijk. (Het voelde echter steeds alsof ik alleen maar stilstond!)

Dit jaar niet de 1500 woorden tellende post zoals 365 dagen geleden, dit jaar werd ik door Marloes de Vries op Instagram geïnspireerd om te kijken naar 9 momenten/dingen/belevenissen waaraan ik zal terugdenken bij het cijfer 2018.

(Die 9 momenten zijn niet het enige hoor. Zo hoorde ik dat ik in 2019 voor het eerst tante word! 👶🏻 En ook dat ik geschikt ben voor de operatie van de klikprothese. Daarnaast heb ik nog heel veel dingen over mijzelf ontdekt.)

Nieuw is zooooooo 2019 ✨

Voor het aankomende jaar heb ik geen roze bril op. Er staan mij een aantal zware perioden te wachten, maar ik hoop daar als een stabieler mens uit te komen, zodat ik op lange termijn het hoofd boven water zal kunnen houden — en dat met het gevoel van een innerlijke glimlach!

In 2019 zal ik (nog steeds)

  • Elke twee weken een schrijfuitdaging plaatsen;
  • Standaard elke woensdag en zaterdag een gedicht of verhaal plaatsen;
  • Boeken lezen, maar (proberen) nu niet meer als vermijdingstactiek, maar omdat ik ervan geniet;
  • Het laatste deel van de Winternight trilogie van Katherine Arden kopen en lezen 😍;
  • Lekker doorgaan met creatief zijn;
  • Kroepe en tûtte met mijn lief, Flippie en Beltsje ❤️;
  • Mijn familie (en nieuwste familielid!) koesteren 🤰🏻;
  • En niet te vergeten: dikke sokken dragen 🧦 en theedrinken ☕️
Dit bericht is geschreven voor de #7 Schrijfuitdaging, met thema Oud & Nieuw.
Advertenties

Onschuldig (verklaard)

‘Ik zeg toch, ik heb het niet gedaan. Ik heb het niet gedaan. Niet gedaan. Ik heb het niet gedaan!’ Hij trok aan zijn haren, kneep zijn ogen dicht. Wiegend in de hoek van de onderzoekskamer bleef hij zichzelf herhalen, alsof dan het bloed dat aan zijn handen kleefde op magische wijze zou verdwijnen.

Simmers en ik keken elkaar aan en spraken zonder te spreken: volledig doorgedraaid, ingestort, ontoerekeningsvatbaar, maar niet langer een gevaar.

Ik heb het niet gedaan

Het stond met druipende letters op de muur geschreven. Simmers’ koffie gleed uit zijn hand. Het troostende wiegen was gestopt.

Uit eten

‘Lekker wijntje?’
‘Heerlijk. Het is hier prachtig versierd, zeg!’
‘Die kerstboom is echt de pièce de résistance.’
Deftig hapt ze een stukje zalm van haar glimmende vork.
‘Hoe smaakt het?’ Nieuwsgierig kijk ik naar het gezicht van de dame.
‘Verrukkelijk, mevrouw, echt verrukkelijk. Smaken die stoofperen van u ook subliem? Ik weet nog hoe mijn moeder ze vroeger maakte, weet u. Als een engeltje die over uw …’
Ik luister, knik. Langzaam steek ik mijn vork uit naar haar bord en krijg prompt een schop tegen mijn schenen. Mijn man. Onschuldig houd ik mijn aandacht bij de kakelende buurvrouw.

Kerstsfeer

Ik loop het huis van mijn ouders binnen en de geur overvalt me. Kaneel en sinaasappelen dwingen me naar het gasstel om het deksel te lichten. Met gesloten ogen snuif ik de geur van moeders zelfgemaakte wierook op.

Verder de woonkamer in staat de versierde tafel. Het bestek glinstert in het licht van de kerstlampjes. De kaarsjes die overal branden hullen de ruimte in een zachtheid, een warmte die op een avond als deze dat beetje extra geeft.

Bij de voorkamer gekomen staat de thee al voor me klaar. Ze begroeten me een voor een met een knuffel en een kus op de wang. Mijn moeder, vader, broer en schoonzus. Mijn pake. Wat voor mij deze dag compleet maakt, zijn zij. Zonder hen zou deze kamer nooit hetzelfde zijn.