Wortelen

Onderweg hoor ik steeds het stemmetje dat mij vraagt of ik zeker weet dat ik er klaar voor ben. De afgelopen twee maanden heeft die stem mij niet met rust gelaten en toch heb ik er met al mijn kracht tegen gevochten. Als ik er nu niet klaar voor ben, dan zal ik dat nooit zijn! 

Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie mijn tas op de achterbank. De slaapzak zit er bovenop vastgesjord. Het was nog een heel karwei om te bepalen wat hoognodig was en hoe ik de tas het beste in kon delen. Gelukkig waren er op internet veel blogs te vinden van andere kampeerders, die hun ervaringen deelden.

Na maanden -jaren eigenlijk- ernaar uitkijken alleen de wildernis in te gaan, mijn roots te vinden en één te worden met Moeder Natuur, is het eindelijk zover. Ik rijd de openbare parkeerplaats op en zet de auto af. Het zal een aantal weken zijn, voordat ik hem weer zie. Onderweg kom ik kleine dorpjes tegen waar ik nieuwe voorraden in kan slaan en een douche kan nemen, maar de rest is puur natuur.

Ik kijk nog een keer om naar mijn eenzame auto op de parkeerplaats. Een laatste keer vraagt de stem, Ga je dit echt doen? Weet je het zeker? Je kunt niet halverwege ophouden. Ik hijs mijn rugzak in een prettigere houding op mijn rug en zet de eerste stap. Bij de tweede voel ik hoe de zon op mijn huid brandt en sluit ik even mijn ogen. Een glimlach speelt om mijn lippen. De derde stap is zelfverzekerd en voor ik het weet ben ik omringd door de geluiden van het bos.

Advertenties

Nieuw leven

In mij is de winter
die koud verdriet
zachtjes langs mijn wangen streelt

Die soms een stralende zon doet schijnen
zonder dat zij haar warme kracht bezit

In mij is de winter
die woedt als een sneeuwstorm
inpakt en beschermd als een deken

tot dat sterkste, meest dappere sprietje
port, groeit, bloeit
en de lente de winter vervaagt.


Ik heb me niet geheel aan de opdracht gehouden van Schrijfuitdaging #13, maar het sprietje kan uitbloeien tot welke bloem dan ook: dat mysterie blijft een mysterie.

Schiermonnikoog

Alleen
als nooit
tevoren, ga ik
alleen zijn met mijzelf
Uitwaaien
Ga
smeekt mijn hart mij
ga, wees vrij
en geniet
Alleen

Maart 2018 ging ik drie nachten alleen naar Schiermonnikoog. Een hele uitdaging voor mij. Ik voelde mij allesbehalve stabiel en was nog nooit eerder alleen op vakantie gegaan. Maar ik had zo'n behoefte aan rust, dat ik de stap maakte.

Openbaring

Hij staart naar mij. Het maakt me ongemakkelijk en ik kijk weg.
‘Je bent mooi,’ zegt hij en zoekt opnieuw mijn blik. ‘Waarom zie je dit zelf niet?’
‘Hoe kun je dat nu zeggen? Zie dan hoe jij eruit ziet!’ Zijn onderlijf schittert groene, blauwe en gouden vlekjes in het zonlicht.
Hij bekijkt zichzelf en fronst. ‘Dit is slechts mijn omhulsel,’ zegt hij. ‘Wij meermannen kijken door de poorten naar de ziel van het wezen.’ Hij vult zijn handen met water en spoort mij aan dieper dan mijn weerspiegeling te kijken.

Nieuw leven

Morgen begint week 6. Dit betekent dat ik aan het eind van deze week op de helft van mijn behandeling op de traumaverwerkingskliniek ben aanbeland.

Sommigen zeggen ‘JIPPIE! Het voelt alsof ik hier al eeuwen ben!’ Anderen zeggen, ‘O my god! Ik heb nog niks geleerd!’ Ik zeg, ‘Ben ik hier al zo lang?’ En ook, ‘Kutkutkutkutkutkutkut!’ Want, nee ik heb niet het gevoel dat er al echt van alles veranderd. Al wil dit niet zeggen dat de therapie niet aanslaat … Het is net als autorijden: hier worden je dingen aangeleerd, je krijgt inzicht, gaat zelf je route uitstippelen, en als je je rijbewijs hebt gehaald na 12 weken, dan moet je het ook nog allemaal gaan of blijven doen en volhouden.

Gelukkig doe je dat niet alleen.

Gisteren kreeg ik een nieuw plantje, Kindje-op-moeders-schoot. Nieuw plantje, nieuw leven. Ook ik ben bezig met een nieuw leven, hoe klein ook. En een ‘nieuw leven’ is op de kliniek ontstaan in de vorm van de verhalen van Nijlpaard en Konijn. En in het verhaaltje ‘Meer dan aarde’ zijn ook zij bezig met nieuw leven.

MEER DAN AARDE

‘De aarde is rond hoor.’
‘Hoe weet jij dat nou?’ reageert Nijlpaard. ‘Ben je ontdekkingsreiziger? Gestoorde professor? Tijdreiziger in zo’n capsule? Je kunt niet alles wat op het internet staat geloven hoor. Fake news, weet je wel?’ Nijlpaard knikt wijs en draait zich om naar de knutselhoek. Zijn poten zitten onder de blauwe en groene verf en op de plaats van zijn uitgevallen tand steekt de blauwe verfkwast uit zijn bek.
‘Ja maar … de aarde is écht rond! Dat is jáááren geleden al bewezen en er is toch nog nooit iemand van de aarde gevallen?’ probeert Konijn opnieuw. 
‘Hoe weet jij dat nou, of iemand anders op aarde? Het is niet alsof de beste man, vrouw … transgender … — wie dan ook! — het kan navertellen, of wel dan?’ Nijlpaard pakt de kwast uit zijn tandholte en dauwt de andere erin. Geconcentreerd buigt hij zich over het papier. 
Konijn weet niet wat ze moet zeggen om Nijlpaard ervan te overtuigen dat de aarde rond is. Ze nestelt haar poten onder haar lijf en kijkt alleen nog toe. 

‘Tadaaaa!’ 
Konijn schrikt wakker en springt op. ‘Waar is de brand?!’
‘Geen brand,’ zegt Nijlpaard, ‘ik ben klaar!’ Trots houdt hij zijn schilderwerk omhoog. 
In het midden van het vel papier is een vierkant geschilderd. Konijn ziet blauw water en groen land, maar herkent geen enkel werelddeel. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt ze Nijlpaard aan. 
‘Natuurlijk is de aarde rond,’ zegt deze. ‘Maar er zijn toch nog veel meer planeten? Wie weet wat daar leeft!’ grinnikt Nijlpaard.

Allemaal een fijne week toegewenst, X.

Moederskind

Soms,
als ik het allemaal even niet meer weet
en echt even ik moet zijn
als ik gek wil doen
en wil lachen zonder schaamte
als ik wil praten en praten en praten

Soms,
als verdriet mij overweldigd
en angst mij verlamd
als alles binnenin mij schreeuwt
Als ik niet kan slapen
of uit bed kom

Als ik een arm om mij heen wil voelen
platgedrukt, gerustgesteld
als ik onvoorwaardelijke liefde nodig heb
zonder iets terug te geven

Dan lieve mem
sta jij daar
met open armen te wachten op mij
zorg jij voor even dat ik weer mijzelf kan zijn

La Vie Deux, Amsterdam

Ze beweegt vloeiend, als een slang in het water. Haar heupen wiegen, van links naar rechts, de spotlight op haar gericht. Ze loopt op mij af. Ik hoor het klikken van haar naaldhakken op het hout, over het geluid van de muziek. Op een sexy manier gaat ze door haar knieën, haar benen wijdt. Haar handen dwalen over haar lichaam en langzaam komt ze weer overeind. Hoe ze haar evenwicht houdt op die killerheels … ik ben er dankbaar voor.

Met een smeulende blik kijkt ze me aan. Ik voel hoe haar vuur mij brand. Het is alsof ik de enige ben, haar hele wereld. En ze legt mijn hele wereld aan mijn voeten. Letterlijk. Sierlijk zakt ze op haar knieën voor mij en bijt in haar verleidelijk rode onderlip. Zachtjes glijden haar handen van haar bovenbenen over haar buik, naar haar borsten. Lenig laat ze zich achterover zakken, met haar rug op de grond. Ze biedt zich aan.

Mijn lichaam waardeert haar bewegingen, mijn hersenen doen al een tijdje niets meer. Terwijl ze daar zo voor mij ligt te bewegen op de maat van de muziek, haar heupen voordoen hoe ze mij zal ontvangen, steek ik mijn hand uit en schuif een biljet onder het elastiek van haar slipje. Mijn vingers dralen, maar ook vandaag weet Manon weer behendig uit mijn vingers te glippen. In bed zal het weer een eenzaam klusje worden.