Winterse kost

De pijn in zijn buik verdween, toen het overtollige gas knetterend zijn lichaam verliet. Hij nam een slok water, pakte zijn lepel en at verder van zijn bruinebonensoep.

‘Nou …’ klonk het.
‘Dat kan écht niet.’ zei de vrouw een tafeltje verder.
‘Mama!’ Het jongetje lachte en trok aan moeders arm. ‘Hoorde je dat, mama. Die van jouw zijn ook zo hard!’

De man at rustig zijn bord leeg, peuzelde het laatste stukje geroosterd brood met spek op. Bij het opruim-rek liet hij de buikpijn opnieuw verdwijnen, zachtjes dit keer. Verzadigd verliet hij de Hema.

 

De originele versie is op 19 november 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 41 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.
Advertenties

Aanbeden licht

Ze genoot van de nacht. Op de rand van de klif keek ze op naar het sterrenkleed, dat de nachtelijke hemel besloeg. Onder de geur van de zee rook ze de aankomende kou, die als een frisse storm door haar lichaam woedde.
De wind trok aan haar haren. Likte haar wangen, totdat je de scherpe kleur die hij achterliet zelfs in het licht van de maan zag.
Met haar hoofd geheven, armen gebogen alsof ze de nacht aanbad, zong ze. De zachte, doch krachtige stem droeg ver in een taal, die alleen zij leek te spreken.

 

De originele versie is op 8 november 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 39 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.
De originele versie is op 4 januari 2018 gekozen als een van de tien leukste Ultrakorte Verhalen van 2017 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Lees hier de andere negen stukjes.

Grafschenner

De man beent naar het klingelende geluid. Zijn lantaarn verlicht het pad nauwelijks, in de striemende regen. Hij kent de weg.
Bij het graf trekt hij de klepel uit de bel en zet het blad van zijn schop in de losse aarde.
Het levende lijk bonkt tegen de muren van zijn gevangenis, tot de man de kist openbreekt. De jongen in de kist kijkt omhoog, lacht opgelucht.
Een doffe klap volgt.
De man veegt het bloed van zijn gezicht en trekt het kersverse lijk uit zijn graf. Op weg naar de Universiteit breekt de maan door de wolken.

 

De originele versie is op 13 oktober 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 36 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte Verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.

Hokjesdenken

‘Kan ik je helpen, jongeman?’
Het parfumflesje dat ik aanraakte, wiebelt vervaarlijk heen en weer op de plank. Mijn hart bonst en mijn wangen branden, maar na een ongemakkelijk schrapen van mijn keel geef ik antwoord. ‘Ik zoek parfum. Bloemig. Zwoel.’
Ik sluit mijn ogen en waan mij in die donkere ruimte met mannenlichamen. Ik inhaleer, ‘Donker en … diep?’
Ik kijk haar aan. Ze knikt, alsof ze mij begrijpt.
‘Voor je vriendin?’
Overrompeld schud ik mijn hoofd.
Ik graai in mijn tas en zeg, ‘Heb je iets dat bij deze pumps past?’

 

De originele versie is op 1 oktober 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 34 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte Verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.

Onbescheiden rouw

Hij is dood.
Op het ene moment praatte ik, het volgende moment was het gebeurd. Zomaar, over en uit.
Ik drukte, prikte, schudde. Ik schreeuwde en heb zelfs gehuild. Ik probeerde alles om hem weer tot leven te brengen, maar hij bleef mij aanstaren met zijn zwarte dode blik.
Hij is de enige met wie ik alles deel.
Hij is de laatste die ik zie voor het slapengaan en de eerste als ik wakker word. Nu moet ik hem missen, hoe overleef ik dat?

Thuis leg ik de telefoon gauw aan de lader.

 

De originele versie is op 12 september 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 31 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.

Flessenpost

Mijn hart,

Ik ben gestrand en ik kan alleen aan jou denken.
Gek, dat ik nooit besefte hoeveel ik van je hou, totdat het schip in tweeën brak en ik vocht voor mijn leven. Het koude water wilde mij verlammen, maar mijn hart verwarmde bij gedachten aan jou en het bleef pompen op die pure vreugde te beseffen dat ik iemand had om voor te leven.
En lief, ondanks dat ik nu niet bij je kan komen, koester ik het moment waarop jouw lippen de mijne raakten.
Jij bent mijn anker.

Liefs, de jouwe.

 

De originele versie is op 19 augustus 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 28 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte Verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.

Ongunstig respons

Vastgepind tegen de kluisjes. Opnieuw.
‘Wat zat je nou naar me te kijken in de kleedkamers, hè? Vuile homo!’ Jared spuugt woedende speekseldruppels.
Ik wil lachen. Wie denkt-ie wel dat hij is? Met zijn handen elk aan een kant van mijn hoofd, probeer ik hem eens echt te bekijken.
Nee, hij ziet er niet verkeerd uit. Ik kan mezelf naar zijn halfnaakte lichaam zien staren.
Ik knipper met mijn wimpers en tuit mijn lippen uitdagend.
Ik zeg, ‘Waarom sta je zo dichtbij mij Jared. Wil je een kus?’
Zijn ogen vlammen en zijn handen ballen tot een vuist.

 

De originele versie is op 9 augustus 2017 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 26 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.