Nog 0 nachtjes slapen

Vandaag is het zover: ik start bij de traumaverwerkingskliniek. De afgelopen drie maanden ben ik als het ware ‘klaargestoomd’ voor de interne -en zeer intense- therapie voor de aankomende drie maanden.

Een paar weken geleden werd ik gediagnosticeerd met complexe posttraumatische stressstoornis. Het is logisch dat iemand na een traumatische ervaring zichzelf manieren aanleert om hiermee om te gaan. Helaas is mijn trauma altijd onbehandeld gebleven, deels omdat ik mij (veelal onbewust) emotioneel heb afgesloten voor die periode en er altijd wel iets anders aan de hand was (secundaire problemen naar aanleiding van het primaire). Op de lange termijn werkten deze copingsmechanismen niet … of beter gezegd: ze werkten wel, maar zorgden voor problemen op andere vlakken in mijn leven (denk aan gewicht/zelfbeeld, sociale isolatie).

De aankomende drie maanden is het niet alleen de bedoeling om het trauma te verwerken met behulp van onder andere exposure, maar ook om die copingsmechanismen te doorbreken. Zonder het doorbreken ervan, zou het oude gedrag namelijk in stand blijven en dat is juist wat ik (we) niet wil(len). Dit betekent ook dat ik moet leren omgaan met vervelende emoties, want die horen nu eenmaal bij het leven. (BLEGGH!)

Oud gedrag afleren en nieuw gedrag aanleren is voor niemand makkelijk. Meerdere therapieën hebben bewezen dat het wel kán, maar het volhouden van nieuw aangeleerd gedrag is een ware strijd. Ook gaat het afleren van oud gedrag, het ervaren van diepe (vervelende) emoties, het herbeleven van ervaringen die jarenlang zijn weggestopt gepaard met veel angst.

In het hier en nu blijven, is bewezen moeilijk te zijn. In het voortraject ben ik geïntroduceerd met het concept skills. Dit zijn eigenlijk manieren om om te gaan met hoge spanning/stress, maar dan zonder de schadelijke gevolgen op de lange termijn. Het zijn ook manieren om in het hier en nu te blijven. Dit kan bijvoorbeeld door middel van een prikkelbal of een prikmat, maar ook door een geur of smaak, of iets dat troostend werkt. Wat voor mij werkt en wanneer wat wel en niet, moet ik nog ontdekken. Hoewel ik thuis al dingen zou kunnen inzetten (ik heb een prikmat en bezit ook genoeg knuffels), is het een ware uitdaging skills in te zetten op het moment dat dit nodig is. Wel heb ik al een aantal dingen bij elkaar gezocht, gekregen en gekocht.

Tijdens de therapie ben ik ook bezig met de toekomst. Natuurlijk werk je ergens naartoe als je aan een trauma werkt, maar er is ook een leven na(ast) wat je hebt meegemaakt. En hopelijk kan daar na drie maanden traumaverwerking weer wat ruimte voor zijn.

Voor nu betekent dit allemaal het volgende: ik weet niet hoe ik mij ga voelen de aankomende tijd. Ik ben gewaarschuwd dat het zwaar word, moeheid alom vertegenwoordigd is en de somberheid kan intensiveren. Ik heb een druk programma voor vijf dagen in de week en ik weet ook niet zeker of ik wel ieder weekend naar huis ga.
Ik heb de schrijfuitdagingen voor de aankomende drie maanden klaargezet en deze worden automatisch gepubliceerd. Ik weet niet of ik jullie mooie stukjes (altijd) kan lezen en of het lukt om jullie stukken te linken in de berichten. Ik nodig jullie vooral uit om via de reacties elkaars link aan te klikken en te lezen en reageren.
Ook mijn eigen berichten zijn geautomatiseerd, dus iedere woensdag en zaterdag verschijnt er standaard een stuk op mijn website. Voel je vooral vrij om te lezen en reageren, ik weet alleen niet of beantwoorden van jullie reacties ook lukt.

Mocht er vanaf nu radiosilence zijn, dan spreek/lees ik jullie graag over drie maanden.

Liefs X

Advertenties

Oud is zooooooo 2018 ✨

Vorig jaar schreef ik een soort eindejaarsreview. Net als 2017, was ook 2018 een veelbewogen jaar als ik er op terugkijk. (Het voelde echter steeds alsof ik alleen maar stilstond!)

Dit jaar niet de 1500 woorden tellende post zoals 365 dagen geleden, dit jaar werd ik door Marloes de Vries op Instagram geïnspireerd om te kijken naar 9 momenten/dingen/belevenissen waaraan ik zal terugdenken bij het cijfer 2018.

(Die 9 momenten zijn niet het enige hoor. Zo hoorde ik dat ik in 2019 voor het eerst tante word! 👶🏻 En ook dat ik geschikt ben voor de operatie van de klikprothese. Daarnaast heb ik nog heel veel dingen over mijzelf ontdekt.)

Nieuw is zooooooo 2019 ✨

Voor het aankomende jaar heb ik geen roze bril op. Er staan mij een aantal zware perioden te wachten, maar ik hoop daar als een stabieler mens uit te komen, zodat ik op lange termijn het hoofd boven water zal kunnen houden — en dat met het gevoel van een innerlijke glimlach!

In 2019 zal ik (nog steeds)

  • Elke twee weken een schrijfuitdaging plaatsen;
  • Standaard elke woensdag en zaterdag een gedicht of verhaal plaatsen;
  • Boeken lezen, maar (proberen) nu niet meer als vermijdingstactiek, maar omdat ik ervan geniet;
  • Het laatste deel van de Winternight trilogie van Katherine Arden kopen en lezen 😍;
  • Lekker doorgaan met creatief zijn;
  • Kroepe en tûtte met mijn lief, Flippie en Beltsje ❤️;
  • Mijn familie (en nieuwste familielid!) koesteren 🤰🏻;
  • En niet te vergeten: dikke sokken dragen 🧦 en theedrinken ☕️
Dit bericht is geschreven voor de #7 Schrijfuitdaging, met thema Oud & Nieuw.

Kerstavond

Lieve volgers,

Opnieuw een creatief jaar; extra leuk omdat ik het met jullie heb mogen delen.
Ik wens iedereen een machtig mooie kerst(avond) en alvast een sprankelend uiteinde.

Liefs Stefanie

Naamloos

Moodkiller

Door: Charlie Mackesy

De afgelopen dagen is de pijn hoog (geweest). Het is gek dat ik nu pas na zoveel therapie meer inzicht krijg hoe ik met die pijn omga, dank zij een gesprek met de diëtist: vervangen voor een andere ‘pijn’. Natuurlijk wist ik wel dat krassen zo’n vervangend alternatief was, maar wie had gedacht dat het lezen van boeken, eten en niet slapen daar ook bij horen?!

Ik word er niet bepaald mooier op, hoor. 😉 Maar misschien, als de somberheid weg is, zal mijn lach wat dieper zijn.

“Gaat toch niet gebeuren,” schimpte mijn hoofd.

Nee kan zo’n woord zijn, waar je bang voor bent om te horen. Een afwijzing. Een ontkenning. Misschien zelfs een woord dat leidt tot eenzaamheid.

Na mijn diagnostisch onderzoek voor PTSS was ik optimistisch. Ik voelde mij gehoord en was 70/30 procent positief dat ik dit keer tot de traumaverwerkingskliniek toegelaten werd. In de weken leidend naar het indicatiegesprek was ik nog steeds optimistisch, al deed mijn hoofd erg zijn best om het percentage te laten dalen.

Vrijdag kreeg ik eindelijk te horen dat PTSS was gediagnosticeerd en doordat het complexe PTSS is, ik word toegelaten tot de kliniek. Of ik daar oren naar had?

De wachtlijst is op het moment kort. Drie weken voor de tijd hoor ik de definitieve datum, maar waarschijnlijk start ik in februari.

De angst voor een afwijzende nee was groot; nu zijn er nog slechts zenuwen voor de toekomstige ja. 

Ik schreef dit stukje voor Schrijfuitdaging #6, met thema 'Nee'.