“Gaat toch niet gebeuren,” schimpte mijn hoofd.

Nee kan zo’n woord zijn, waar je bang voor bent om te horen. Een afwijzing. Een ontkenning. Misschien zelfs een woord dat leidt tot eenzaamheid.

Na mijn diagnostisch onderzoek voor PTSS was ik optimistisch. Ik voelde mij gehoord en was 70/30 procent positief dat ik dit keer tot de traumaverwerkingskliniek toegelaten werd. In de weken leidend naar het indicatiegesprek was ik nog steeds optimistisch, al deed mijn hoofd erg zijn best om het percentage te laten dalen.

Vrijdag kreeg ik eindelijk te horen dat PTSS was gediagnosticeerd en doordat het complexe PTSS is, ik word toegelaten tot de kliniek. Of ik daar oren naar had?

De wachtlijst is op het moment kort. Drie weken voor de tijd hoor ik de definitieve datum, maar waarschijnlijk start ik in februari.

De angst voor een afwijzende nee was groot; nu zijn er nog slechts zenuwen voor de toekomstige ja. 

Ik schreef dit stukje voor Schrijfuitdaging #6, met thema 'Nee'.
Advertenties

#8 Mijn boekenjaar

Naar aanleiding van mijn gedicht, leek het mij leuk om mijn ‘review’ van de boeken ook te delen.

Violence Begets … van P.T. Denys: Violence Begets … & The Cycle

Niet vertaald naar het Nederlands

Violence Begets
After a tragic accident devastates his family, 16-year-old Rick St. James starts his junior year of high school without any friends in a suburb of Salt Lake City, Utah. When he meets Kevin Vincent, he’s too distracted by the promise of new friends to see that Kevin has secrets of his own.
Having created an environment where he’s feared and admired by his classmates, Kevin finds pleasure in using his good looks and violence to control and manipulate those around him. Secretly, he cruises the gay club scene, turning tricks to earn money so he can party and get high.
As Rick’s dad becomes increasingly violent and abusive at home, the two form a surprising and volatile trust. In this battle of wills, their precarious friendship will either keep their lives from blowing up around them or possibly light the fuse that will cause the explosion.

The Cycle
Almost 15 years ago a brutal attack by a violent psychopath changed everything.
In Violence Begets… despite horrific child abuse, Rick St. James and Kevin Vincent were able to find love in each other. They discovered that violence only begat violence when they allowed it to.
They had a choice.
They chose love.
Now Rick’s little brother is faced with the same painful reality that Rick once had to endure. Returning home to help his brother causes the nightmares of the past to crash and merge with the demons of the present.
Love is put to the test and it may not be strong enough to survive The Cycle!

Bron: Goodreads

** spoiler alert **
I fucking hate unhappy endings. I’m still crying my eyes out while writing this. It makes sense, but how the fuck could the writer do this to me, to Rick. FUCK! Dit schreef ik als review op Goodreads toen ik het eerste boek had uitgelezen en ik amper kon ademhalen van het huilen. Tijdens het lezen van het tweede boek schreeuwde ik. Een drang die ik altijd heb -mijn hoofd schreeuwt al- maar wat ik nooit toelaat. De pijn in deze boeken ligt zo hoog, dat er mensen zijn die het ⭐️ in plaats van ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️; ik begrijp het wel. Niemand begraaft zich graag in zoveel heartbreak, ik ook niet.

Deze boeken waren voor mij echter zo mooi dat ik ze in paperback heb gekocht. Het verhaal heeft een echtheid die veel romance boeken al snel missen: zelfs als ze samen komen, moeten ze blijven knokken en gaat echt niets over rozen. Ik denk dat dat mij aantrekt. En ook dat de schrijver bij het ontwikkelen van de karakters zich niets heeft aangetrokken van wat ‘hoort’. Het deed eerst mijn wenkbrauwen stijgen, maar het maakt het verhaal immens geloofwaardig.

Het derde deel van deze trilogie is nog niet te krijgen, maar zodra het er is zal ik het lezen. Al hoop ik wel enigszins dat dat ook het laatste deel is; ik weet niet hoeveel pijn ik nog aankan in deze serie.

Gastnieuws

Vandaag zag ik een filmpje dat is gedeeld door de Animal Rights organisatie, en vervolgens door veel nieuwswebsites. Het gaat om undercover opgenomen beelden bij twee varkensfokkerijen.

Normaal klik ik dit soort filmpjes niet aan, of klik ze weg. Zoiets als ‘wat niet weet, wat niet deert’. Ik weet het, het is verschrikkelijk om zo te denken, al denk ik dat heel veel mensen met mij het zo doen. Al die ellende zien, voelen; die machteloosheid. Vandaag keek ik het filmpje, dat meer dan 12 minuten duurt, helemaal uit en ik ben er misselijk van.

Het besef dat dit in Nederland nog gewoon kán -niet wettelijk, maar blijkbaar wel in de uitvoering- en dat er zoveel mensen in deze industrie werken en er niets aan doen … het breekt mijn hart. Ik kan er niet omheen dat mensen die dit werk op deze manier doen (“Op de undercoverbeelden is te zien hoe zieke en gewonde biggen aan hun lot worden overgelaten, of het uitkrijsen bij injecties en bij het onverdoofd afsnijden van hun staartjes.”), zelf ziek zijn.

Ik houd er normaal niet van te oordelen over mensen. Maar in dit geval doe ik het wel. Hoe kun je verantwoorden dat je dieren zo mishandelt? Dat ís niet te verantwoorden.

Wellicht gaan mensen dit een slechte vergelijking vinden, maar in mijn ogen zijn dieren net zo waardevol als mensen; het zijn levende wezens. Als wij/Nederlanders zouden zien dat mensen zo werden behandelt als deze dieren, zou iedereen er álles aan doen om de omstandigheden te veranderen. Denk aan hoe de Joodse mensen in de Tweede Wereldoorlog binnen de ghetto en in de kampen werden behandeld, ik kan niet anders zeggen dan dat deze dieren dezelfde leefomstandigheden hebben.

De campagneleider van Animal Rights Erwin Vermeulen zegt dat de omstandigheden van de varkens ‘de gangbare praktijken in de varkensfokkerij is’. Hoe kan de Nederlandse staat dit verantwoorden? De inwoners. De vleeseters (waaronder ik!). Waarom wordt hier niet méér aan gedaan? In hoeverre kunnen we nog geloven in de BETER LEVEN sticker die op sommige verpakkingen staan. Wat is er gedaan met de varkens, voor ze bij de slachthuizen en vervolgens de (keur)slagers terecht komen?

Juist om deze vragen duw ik dit onderwerp zo vaak mogelijk weg. Ik ben een vleeseter en ik wil er niet aan denken wat er voor hun slacht met deze dieren is gebeurd. Maar nu weet ik het, en juist omdat het zo dichtbij gebeurt -niet meer zo’n ver-van-mijn-bed-show als ik dacht- heeft het extra impact. Deze beelden raak ik nooit meer kwijt.

Ik kan niet veel doen, het liefst trek ik ten strijde en mishandel de mensen die deze dieren mishandelen, maar ik heb gedoneerd op de website van Animal Rights (je kunt zelf een bedrag bepalen). Wie weet ga ik nu nog bewuster vlees kopen, wellicht minder vlees eten. Het bewustzijn van de omstandigheden zijn er in ieder geval. Nu ben ik benieuwd wat de overheid hier aan doet.

Klik hier om naar de website van Animal Rights te gaan.

#7 Mijn boekenjaar

Mercy Celeste – Let it go

Niet vertaald naar het Nederlands.

When alcohol and fierce tempers land two cowboys from the rodeo circuit under house arrest, it may be time to Let It Go. Can hidden secrets and a common enemy hold the key to happiness or… will they destroy them both?
Creed was the main focus of Eli’s fierce temper. For ten years the two men left a trail of destruction in their wake, with rodeo, beer, and fists all they had in common. Until a judge had enough and sentenced them to house arrest—in the same house. They’d either learn to get along or they’d kill each other.
Trapped on Eli’s rundown Florida ranch, Creed discovers Eli’s secret, one that he shares. But he didn’t count on Eli learning all of his secrets, especially the one that would shatter their newfound truce.
Scarred to his bones, Eli avoided relationships like the plague. Yet something about the quiet Creed had always pushed his buttons. Falling in love with him was never part of Eli’s plan. When it happens he’s unprepared and out of his league.
When a shared enemy comes calling Eli can only think of keeping Creed safe. He never dreamed that their lives were linked or that Creed’s former life could destroy them both. Will love be enough to save them?

Bron: Goodreads

Achteraf denk ik wel eens, was dit echt zo’n goed boek? Misschien niet op alle vlakken. Dit verhaal is een liefdesverhaal, pulp zoals ik in mijn eerste bericht noemde, en er zijn veel mensen die op dit soort boeken neerkijken. Ik vind het altijd jammer: toen ik mijzelf emotioneel compleet had afgesloten, waren de emoties in dit soort boeken juist wat mij menselijk hield.
Het verhaal van Eli en Creed bevat onwijs veel pijn. Pijn, pijn, schaamte, pijn, mishandeling, pijn, mentaal en seksueel misbruik, pijn. Mijn hart voelde bijna het hele boek, alsof een vuist eromheen was gesloten en kneep.
De schrijver gaat vrij expliciet in op al die lichamelijke en mentale pijn en het is niet makkelijk dat te lezen. Sommigen (zoals ik) hebben het boek met vijf van de vijf sterren beoordeeld, anderen konden niet verder lezen dan een paar hoofdstukken en gaven het één ster.
Voor mij geeft dit verhaal aan dat zelfs na al die pijn, geluk, vooruitgang, intimiteit, nog gevonden kan worden. En soms heb ik die pijn nodig van anderen nodig, om mij menselijk te voelen. Ik hoef de omslag van het boek maar te zien, en mijn hart herinnert wat ik heb gelezen. Voor mij was dit een goed boek.