Bloei

“Bloei,” zeiden ze tegen mij. “Bloei en je zult overwinnen.” — Stefanie

Nieuw leven

Morgen begint week 6. Dit betekent dat ik aan het eind van deze week op de helft van mijn behandeling op de traumaverwerkingskliniek ben aanbeland.

Sommigen zeggen ‘JIPPIE! Het voelt alsof ik hier al eeuwen ben!’ Anderen zeggen, ‘O my god! Ik heb nog niks geleerd!’ Ik zeg, ‘Ben ik hier al zo lang?’ En ook, ‘Kutkutkutkutkutkutkut!’ Want, nee ik heb niet het gevoel dat er al echt van alles veranderd. Al wil dit niet zeggen dat de therapie niet aanslaat … Het is net als autorijden: hier worden je dingen aangeleerd, je krijgt inzicht, gaat zelf je route uitstippelen, en als je je rijbewijs hebt gehaald na 12 weken, dan moet je het ook nog allemaal gaan of blijven doen en volhouden.

Gelukkig doe je dat niet alleen.

Gisteren kreeg ik een nieuw plantje, Kindje-op-moeders-schoot. Nieuw plantje, nieuw leven. Ook ik ben bezig met een nieuw leven, hoe klein ook. En een ‘nieuw leven’ is op de kliniek ontstaan in de vorm van de verhalen van Nijlpaard en Konijn. En in het verhaaltje ‘Meer dan aarde’ zijn ook zij bezig met nieuw leven.

MEER DAN AARDE

‘De aarde is rond hoor.’
‘Hoe weet jij dat nou?’ reageert Nijlpaard. ‘Ben je ontdekkingsreiziger? Gestoorde professor? Tijdreiziger in zo’n capsule? Je kunt niet alles wat op het internet staat geloven hoor. Fake news, weet je wel?’ Nijlpaard knikt wijs en draait zich om naar de knutselhoek. Zijn poten zitten onder de blauwe en groene verf en op de plaats van zijn uitgevallen tand steekt de blauwe verfkwast uit zijn bek.
‘Ja maar … de aarde is écht rond! Dat is jáááren geleden al bewezen en er is toch nog nooit iemand van de aarde gevallen?’ probeert Konijn opnieuw. 
‘Hoe weet jij dat nou, of iemand anders op aarde? Het is niet alsof de beste man, vrouw … transgender … — wie dan ook! — het kan navertellen, of wel dan?’ Nijlpaard pakt de kwast uit zijn tandholte en dauwt de andere erin. Geconcentreerd buigt hij zich over het papier. 
Konijn weet niet wat ze moet zeggen om Nijlpaard ervan te overtuigen dat de aarde rond is. Ze nestelt haar poten onder haar lijf en kijkt alleen nog toe. 

‘Tadaaaa!’ 
Konijn schrikt wakker en springt op. ‘Waar is de brand?!’
‘Geen brand,’ zegt Nijlpaard, ‘ik ben klaar!’ Trots houdt hij zijn schilderwerk omhoog. 
In het midden van het vel papier is een vierkant geschilderd. Konijn ziet blauw water en groen land, maar herkent geen enkel werelddeel. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt ze Nijlpaard aan. 
‘Natuurlijk is de aarde rond,’ zegt deze. ‘Maar er zijn toch nog veel meer planeten? Wie weet wat daar leeft!’ grinnikt Nijlpaard.

Allemaal een fijne week toegewenst, X.

Nog 0 nachtjes slapen

Vandaag is het zover: ik start bij de traumaverwerkingskliniek. De afgelopen drie maanden ben ik als het ware ‘klaargestoomd’ voor de interne -en zeer intense- therapie voor de aankomende drie maanden.

Een paar weken geleden werd ik gediagnosticeerd met complexe posttraumatische stressstoornis. Het is logisch dat iemand na een traumatische ervaring zichzelf manieren aanleert om hiermee om te gaan. Helaas is mijn trauma altijd onbehandeld gebleven, deels omdat ik mij (veelal onbewust) emotioneel heb afgesloten voor die periode en er altijd wel iets anders aan de hand was (secundaire problemen naar aanleiding van het primaire). Op de lange termijn werkten deze copingsmechanismen niet … of beter gezegd: ze werkten wel, maar zorgden voor problemen op andere vlakken in mijn leven (denk aan gewicht/zelfbeeld, sociale isolatie).

De aankomende drie maanden is het niet alleen de bedoeling om het trauma te verwerken met behulp van onder andere exposure, maar ook om die copingsmechanismen te doorbreken. Zonder het doorbreken ervan, zou het oude gedrag namelijk in stand blijven en dat is juist wat ik (we) niet wil(len). Dit betekent ook dat ik moet leren omgaan met vervelende emoties, want die horen nu eenmaal bij het leven. (BLEGGH!)

Oud gedrag afleren en nieuw gedrag aanleren is voor niemand makkelijk. Meerdere therapieën hebben bewezen dat het wel kán, maar het volhouden van nieuw aangeleerd gedrag is een ware strijd. Ook gaat het afleren van oud gedrag, het ervaren van diepe (vervelende) emoties, het herbeleven van ervaringen die jarenlang zijn weggestopt gepaard met veel angst.

In het hier en nu blijven, is bewezen moeilijk te zijn. In het voortraject ben ik geïntroduceerd met het concept skills. Dit zijn eigenlijk manieren om om te gaan met hoge spanning/stress, maar dan zonder de schadelijke gevolgen op de lange termijn. Het zijn ook manieren om in het hier en nu te blijven. Dit kan bijvoorbeeld door middel van een prikkelbal of een prikmat, maar ook door een geur of smaak, of iets dat troostend werkt. Wat voor mij werkt en wanneer wat wel en niet, moet ik nog ontdekken. Hoewel ik thuis al dingen zou kunnen inzetten (ik heb een prikmat en bezit ook genoeg knuffels), is het een ware uitdaging skills in te zetten op het moment dat dit nodig is. Wel heb ik al een aantal dingen bij elkaar gezocht, gekregen en gekocht.

Tijdens de therapie ben ik ook bezig met de toekomst. Natuurlijk werk je ergens naartoe als je aan een trauma werkt, maar er is ook een leven na(ast) wat je hebt meegemaakt. En hopelijk kan daar na drie maanden traumaverwerking weer wat ruimte voor zijn.

Voor nu betekent dit allemaal het volgende: ik weet niet hoe ik mij ga voelen de aankomende tijd. Ik ben gewaarschuwd dat het zwaar word, moeheid alom vertegenwoordigd is en de somberheid kan intensiveren. Ik heb een druk programma voor vijf dagen in de week en ik weet ook niet zeker of ik wel ieder weekend naar huis ga.
Ik heb de schrijfuitdagingen voor de aankomende drie maanden klaargezet en deze worden automatisch gepubliceerd. Ik weet niet of ik jullie mooie stukjes (altijd) kan lezen en of het lukt om jullie stukken te linken in de berichten. Ik nodig jullie vooral uit om via de reacties elkaars link aan te klikken en te lezen en reageren.
Ook mijn eigen berichten zijn geautomatiseerd, dus iedere woensdag en zaterdag verschijnt er standaard een stuk op mijn website. Voel je vooral vrij om te lezen en reageren, ik weet alleen niet of beantwoorden van jullie reacties ook lukt.

Mocht er vanaf nu radiosilence zijn, dan spreek/lees ik jullie graag over drie maanden.

Liefs X

Oud is zooooooo 2018 ✨

Vorig jaar schreef ik een soort eindejaarsreview. Net als 2017, was ook 2018 een veelbewogen jaar als ik er op terugkijk. (Het voelde echter steeds alsof ik alleen maar stilstond!)

Dit jaar niet de 1500 woorden tellende post zoals 365 dagen geleden, dit jaar werd ik door Marloes de Vries op Instagram geïnspireerd om te kijken naar 9 momenten/dingen/belevenissen waaraan ik zal terugdenken bij het cijfer 2018.

(Die 9 momenten zijn niet het enige hoor. Zo hoorde ik dat ik in 2019 voor het eerst tante word! 👶🏻 En ook dat ik geschikt ben voor de operatie van de klikprothese. Daarnaast heb ik nog heel veel dingen over mijzelf ontdekt.)

Nieuw is zooooooo 2019 ✨

Voor het aankomende jaar heb ik geen roze bril op. Er staan mij een aantal zware perioden te wachten, maar ik hoop daar als een stabieler mens uit te komen, zodat ik op lange termijn het hoofd boven water zal kunnen houden — en dat met het gevoel van een innerlijke glimlach!

In 2019 zal ik (nog steeds)

  • Elke twee weken een schrijfuitdaging plaatsen;
  • Standaard elke woensdag en zaterdag een gedicht of verhaal plaatsen;
  • Boeken lezen, maar (proberen) nu niet meer als vermijdingstactiek, maar omdat ik ervan geniet;
  • Het laatste deel van de Winternight trilogie van Katherine Arden kopen en lezen 😍;
  • Lekker doorgaan met creatief zijn;
  • Kroepe en tûtte met mijn lief, Flippie en Beltsje ❤️;
  • Mijn familie (en nieuwste familielid!) koesteren 🤰🏻;
  • En niet te vergeten: dikke sokken dragen 🧦 en theedrinken ☕️
Dit bericht is geschreven voor de #7 Schrijfuitdaging, met thema Oud & Nieuw.