Hallo trouwe volgers

Drie maanden en één week zijn voorbij en sinds donderdagmiddag ben ik weer thuis van de kliniek.

Ik wil alle lezers, likers, reageerders en deelnemers van de schrijfuitdagingen bedanken voor het blijven volgen van mijn website, ook al was er zeer weinig interactie. Ik vond dit erg bijzonder.

Doordat ik zo lang terug zou moeten om op alles te reageren, heb ik besloten dit niet te doen. Dit kost mij teveel energie. Wel ga ik alle verhalen nog op de juiste pagina van de schrijfuitdaging linken. Daarna ga ik een poosje ‘met vakantie’ om het zo maar te noemen.

Mijn website zal tijdelijk geen nieuwe content krijgen en ook de schrijfuitdaging stopt. Ik moet even tot mijzelf komen. Bepalen wat ik met de website wil, wachten tot het weer gaat kriebelen en ik zin krijg om er stukjes op te zetten.

Ook wil ik zelf weer ‘zin’ krijgen in het lezen van blogs van anderen. Het blijft toch een beetje ‘geven en nemen’ in deze wereld en ik wil mijzelf weer enthousiast maken om stukjes van anderen te lezen.

Ik wens jullie in eerste instantie allemaal een prachtige zomer toe, en hopelijk tot ziens!

Liefs Stefanie

Advertenties

Bruine bek

Zo stond mijn pake ook toen de Canadezen langsreden. Een sigaret tussen zijn lippen, chocolade in de hand en zwaaien maar. Ongetwijfeld zal ook hij half-doof zijn geweest van de muziek, het geschreeuw en gelach.
Het is een beeld dat zich slechts eens per jaar aan me opdringt. En elk jaar vraag ik mij af, waarom niet vaker?

Vergeten wat er gebeurde toen Hitler aan de macht kwam, kan ik niet. En wil ik ook niet. De boeken in mijn boekenkast en de documentaires op televisie herinneren mij er geregeld aan wat er zoal heeft plaatsgevonden in die jaren.
En als dat nog niet genoeg is: onze woonkamer is net een museum. Het legergroene tentdoek, dat door soldaten ook als poncho werd gebruikt, is achtergrond voor de helmen, uniformen en emaille straatnaambordjes.
Maar waarom dan toch die ene herinnering, die juist zo dichtbij hoort te staan, zo minimaal in mijn leven aanwezig is …

Pake is niet meer. We konden nog afscheid nemen en dit deed ik met droge ogen. Alleen op de crematie liet ik een traantje. Sindsdien is hij maar weinig in mijn gedachten geweest. En toch herinner ik me hem vandaag, zoals ik alle voorgaande jaren aan hem dacht op precies dezelfde datum, door het verhaal dat hij zo vaak vertelde.
Ik zie hem voor me; een jonge snoet zonder baardhaar, een sigaret tussen wijs- en middelvinger en een bruine bek van de chocolade.
Ik kijk naar de hemel, hef mijn Kokoloko en zeg: ‘Op dy, pake.’

Voor mij is dit geen autobiografisch verhaal, maar ik heb me laten leiden door me in te leven alsof het wel zo was.

Lifelessons

my soles hurt
from wandering around Neverland
I couldn’t find my way out
went east, west, north, south
found no point of recognition
kept wandering,
the left path and right

later in life I came to understand
that wandering around was the right path to choose
and the pain at my feet was the suffering I needed to experience
before I could relish life

Berlijn, april 1945

’s Nachts stampten ze door de straten. Wij haastten ons naar de kelder die van binnen op slot kon. Als we bovenkwamen was het eten weg, het water op. Ook meubels verdwenen. Vati’s schouders hingen dan, maar hij kwam altijd weer rechtop te staan en haalde overdag nieuwe voorraden.

Op een dag verschenen de Roden ’s middags. Mutti kon nog net kleine Nellie en mij verstoppen. Even later begon het gillen, de grommende geluiden. Die dag bleef het eten en water onaangetast. Vati kwam thuis met voorraad, maar zijn schouders zakten. Ze kwamen nooit weer recht.

#16 Schrijfuitdaging

Als je het leuk vindt om te schrijven met een thema, ben je hier aan het goede adres! Iedere twee weken op zaterdagochtend komt een nieuwe uitdaging online. Lees goed, want het kan zijn dat de spelregels bij iedere uitdaging anders zijn!


Mensen zijn gewend om de dingen om hen heen in eerste instantie te categoriseren. Dit gaat gepaard met vooroordelen (en die zijn absoluut niet altijd negatief!). Mensen doen dit om hun wereld overzichtelijk te houden. Je leert mensen inschatten, weet wat je kunt verwachten, moet je vluchten of vechten? Het helpt om een bepaalde rust in het hoofd te creëren; niets mis mee dus! (Wikipedia)

Het kan er echter ook voor zorgen dat we minder out of the box denken. En dat als iemand dit wel doet, is of gedraagt, wij dat gek vinden of diegene buitensluiten bijvoorbeeld.

Het leek mij leuk om dit out-of-the-box-denken ook toe te passen op een verhaal (of gedicht). Als ik zeg, De prins op het witte paard, heeft iedereen daar (denk ik) wel een idee bij. Nu zeg ik, De prins en het witte paard; en in mijn hoofd kan het ineens alle kanten uit gaan.

Schrijf een verhaal of gedicht van maximaal 500 woorden met de titel De prins en het witte paard en denk bij het schrijven OUT OF THE BOX!

Schrijf je tekst en publiceer het op je pagina. Deel de link in reacties onder dit bericht. Ik voeg de link, met naam van jouw pagina, toe aan dit bericht.

De volgende uitdaging verschijnt op 11 mei 2019.

Schrijvers:

Zombie

Als een verrot lijk lig ik stinkend in bed. Ik moet douchen en eten, mijn leven in eigen handen nemen. Het voelt alsof ik met iedere gedachte die mij aan moet sporen op te staan, alleen maar dieper wegzink in het matras.

Ik ben niet moe, ik ben lusteloos. Ik wil niets. En ik wil alles. Mijn hart verlangt, maar niets lijkt het te vullen en alles voelt zo hopeloos.

Dus blijf ik liggen. Slaap ik. Lees ik. En ruik ik mijzelf. Totdat ik de schijn moet ophouden. Opstaan en douchen zijn niet langer een keuze.