Wortelen

Onderweg hoor ik steeds het stemmetje dat mij vraagt of ik zeker weet dat ik er klaar voor ben. De afgelopen twee maanden heeft die stem mij niet met rust gelaten en toch heb ik er met al mijn kracht tegen gevochten. Als ik er nu niet klaar voor ben, dan zal ik dat nooit zijn! 

Ik kijk in de achteruitkijkspiegel en zie mijn tas op de achterbank. De slaapzak zit er bovenop vastgesjord. Het was nog een heel karwei om te bepalen wat hoognodig was en hoe ik de tas het beste in kon delen. Gelukkig waren er op internet veel blogs te vinden van andere kampeerders, die hun ervaringen deelden.

Na maanden -jaren eigenlijk- ernaar uitkijken alleen de wildernis in te gaan, mijn roots te vinden en één te worden met Moeder Natuur, is het eindelijk zover. Ik rijd de openbare parkeerplaats op en zet de auto af. Het zal een aantal weken zijn, voordat ik hem weer zie. Onderweg kom ik kleine dorpjes tegen waar ik nieuwe voorraden in kan slaan en een douche kan nemen, maar de rest is puur natuur.

Ik kijk nog een keer om naar mijn eenzame auto op de parkeerplaats. Een laatste keer vraagt de stem, Ga je dit echt doen? Weet je het zeker? Je kunt niet halverwege ophouden. Ik hijs mijn rugzak in een prettigere houding op mijn rug en zet de eerste stap. Bij de tweede voel ik hoe de zon op mijn huid brandt en sluit ik even mijn ogen. Een glimlach speelt om mijn lippen. De derde stap is zelfverzekerd en voor ik het weet ben ik omringd door de geluiden van het bos.

Advertenties

9 gedachten over “Wortelen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s