“Gaat toch niet gebeuren,” schimpte mijn hoofd.

Nee kan zo’n woord zijn, waar je bang voor bent om te horen. Een afwijzing. Een ontkenning. Misschien zelfs een woord dat leidt tot eenzaamheid.

Na mijn diagnostisch onderzoek voor PTSS was ik optimistisch. Ik voelde mij gehoord en was 70/30 procent positief dat ik dit keer tot de traumaverwerkingskliniek toegelaten werd. In de weken leidend naar het indicatiegesprek was ik nog steeds optimistisch, al deed mijn hoofd erg zijn best om het percentage te laten dalen.

Vrijdag kreeg ik eindelijk te horen dat PTSS was gediagnosticeerd en doordat het complexe PTSS is, ik word toegelaten tot de kliniek. Of ik daar oren naar had?

De wachtlijst is op het moment kort. Drie weken voor de tijd hoor ik de definitieve datum, maar waarschijnlijk start ik in februari.

De angst voor een afwijzende nee was groot; nu zijn er nog slechts zenuwen voor de toekomstige ja. 

Ik schreef dit stukje voor Schrijfuitdaging #6, met thema 'Nee'.
Advertenties

14 gedachten over ““Gaat toch niet gebeuren,” schimpte mijn hoofd.”

  1. Mooi dat je ”toegelaten” word ,sorry vind het zo’n flut woord . Natuurlijk ben je nerveus voor wat er komen gaat en ik hoop dat je het doorzet en het je zal helpen om alles een beetje te verwerken .
    Sterkte ermee .Elisabeth

    Like

  2. O, wat fijn voor je dat je daar in behandeling kan ……….. maar ik snap dat er nu stress ontstaat voor de ja hoor ………. want het is ook doodeng om de stap naar heling te gaan zetten. Je wilt wel, maar weet niet precies wat daar op je wacht ……… ga het maar aan, je kunt het!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s