Spiegelen

Ik kijk naar de spiegel en weer weg. Ik durf het niet te zien. Mijn reflectie is te oppervlakkig, tweedimensionaal. Zonder glans.
Als ik kijk, zie ik een onbekende.
Mijn vingers glijden over een gezicht dat ik ken. Maar zien wat er voorbij het bruin van mijn ogen ligt, wil ik simpelweg niet.
Alsof lichaam en geest gescheiden zijn en ik naar bekende vormen kijk, zonder het geheel te herkennen. Mijn spiegelbeeld is dat van een oplichter en zij vraagt, ‘Wie ben jij?’

 

De originele versie is op 2 januari 2018 gekozen als een van de vijf leukste Ultrakorte Verhalen van week 1+2 op de Facebookpagina Schrijven Magazine: Ultrakorte verhalen. Lees hier de andere vier stukjes.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s